Ooooma Piet educatief-
speciaal voor kinderen, maar niet alleen voor kinderen

inleiding-
wat is Oooom Piet en waar maken wij ons druk om en waarom

De echte oom Piet, die geld naliet waarmee Oooom Piet werd begonnen, en zijn nichtje Lexa, zijn allebei in West Java geboren, op het eiland vanwaaruit het hele eilanden-rijk bestuurd werd dat toen nog Nederlands Oost Indië heette. Nu heet het Indonesië, en de hoofdstad heet niet meer Batavia maar Jakarta. Wij kunnen daar niet meer de baas spelen, want het land is nu geen deel meer van het Nederlandse Koninkrijk, het is de zelfstandige Republik Indonesia.
Oom Piet werd net voor de 1e wereldoorlog geboren, die van 1914-1918 duurde, Lexa net voordat de 2e wereldoorlog eind 1941 ook in Indië uitbrak.
Oom Piets vader was directeur van de Suiker Fabriek Gempol, bij Tjeribon in de buurt, Lexa's vader was arts in Bandoeng. Hij werd toen Lexa 3 maanden oud was krijgsgevangen genomen en verdween toen 4 jaar lang naar Japan. Toen hij eind 1945 weer terugkwam, naar wat toen Batavia heette, nu Jakarta, ging de hele familie weg uit Indië-Indonesië, want er was daar nog steeds geen vrede. Er werd heel naar om de onafhankelijkheid gevochten, en je moest kiezen- wilde je Hollander blijven, dan moest je weg uit je geboorteland. Als je in Indonesië wilde blijven moest je de nationaliteit aannemen van een land waarvan de regering gecollaboreerd had, samengewerkt, met Japan, en Japan zat aan de kant van Hitler, die echt alleen maar aardig was voor zijn honden. Het is moeilijk iemand te vinden die zoveel eellende heeft veroorzaakt als Hitler en zijn aanhangers.
De hele Hollandse familie van Lexa en oom Piet, ook alle opa's en oma's, waren daar tussen de palmen en de bergen geboren en wilden er eigenlijk altijd blijven, maar ze kozen toch voor vrede in het koude Holland en lieten hun heerlijk grote huis en veel van hun spulletjes achter. Maar de foto-albums en veel verhalen en herinneringen gingen mee naar dat kikkerlandje, waar Hollanders hadden het hadden over het blauwe haar van Indische mensen.
Rare mensen die aardappeleters..Kaaskoppen met blotebillengezichten die ons met onze bruinere velletjes vaak voor pindachinees uitscholden- en soms nog net iets onaardiger. Wij van Oooom Piet vinden het niet leuk als Nederlanders nu net zulk gedrag vertonen tegen andere mensen met donkere huid of een ander soort haar en scheldwoorden verzinnen voor hun.
Ja, we weten dat de grote man van die partij die Nederland Nederlands wil houden zelf een Indische achtergrond heeft, en ook nog een beetje Joods. Daar wil hij zeker niet veel mee te maken hebben, want z'n haar is niet alleen niet 'blauw' meer- het is nu blonder dan blond dat niet uit een flesje komt. Als je hoort hoe hij praat over mensen die zich niet ervoor schamen dat ze er donkerder uitzien, en die ook ouders of opa's en oma's hebben die buiten Nederland zijn geboren, ja dan word je wel een beetje verdietig.
Maar wij van Oooom Piet waren al in Indië gewend aan donkerder mensen en groeiden in Holland op met Juffie. Dezelfde Juf die onze eigen Mammie (wij vonden Mamma gek klinken) nog een pak rammeling had gegeven met de slof- of was het de sapoe lidi? Juf stak altijd de vlag uit als er een prinsesje jarig was en ze kwam elke week bij ons lunchen- alleen zeiden we toen 'koffiedrinken'. Toen Majankie en Lexaatje veel later in Amerika woonden lagen hun babies onder een door Juf gebreid dekentje.
Wij van Oooom Piet proberen een stukje echt Indië-Indonesië hierheen te halen. En we gaan zelf graag naar Indonesië, maar ook naar Turkije of Jamaica of China of Mexico. Anders en daarom zo spannend. In Marokko mogen we volgend jaar bij Houria gaan logeren. Zij heeft een Nederlands paspoort en allevier haar zoons zijn in Leiden geboren en vieren 3 oktober en maken plagerige surprises voor Sinterklaas. Ze houdt alleen niet van karnemelk! Maar ze is wel erg lief. [ naar boven ]

wat wij hierheen halen en wat we nog meer doen

We hebben al twee keer een betjak, een fietstaxi, in onze container mee laten komen. Die betjaks rijden op heel veel plekken in Indonesië rond, en soms komt de tukang becak, de rijder, kinderen speciaal ophalen om ze naar school te brengen. Er zijn ook betjaks op kindermaat- als het goed is komen er straks een paar naar Nederland, zodat je op de Tong Tong Fair je kleine broertje of zusje kunt rondrijden- of jezelf juist laten rondrijden.
Oooom Piet verkoopt spulletjes uit Indonesië en had jarenlang in Leiden een snuffelwinkeltje waar ook kinderen met hun handen mochten kijken. We staan ook straks soms nog op een paar markten en beurzen. Wij vinden vooral die heel grote markt in Den Haag, die zoveel meer is dan een markt, wel erg belangrijk en erg leuk. Markt is pasar op z'n Indisch-Indonesisch, en groot is besar. Die Pasar Malam Besar heet nu Tong Tong Fair, omdat er ook een Tong Tong Festival gehouden wordt en er workshops zijn en een kooktheater en zoveel meer waardoor je het land waar je opa en oma misschien geboren is kunt leren kennen- of anders een hele dag lang op avontuur gaan.
Pasar Perron, de Indische Markt van het Spoorwegmuseum, komt jammer genoeg niet meer terug.
Maar Oooom Piet is meer dan een winkeltje of een kraam op een pasar..
Lexa reist al sinds 1996 naar Indonesië om spulletjes te bestellen en in te kopen.
Daar wordt ze vaak "oma Lexa" genoemd, want ze is al met pensioen en heeft wit haar en stijve ledematen- en sinds kort heeft ze ook een kleinkind dat echt een kind van haar eigen dochter is. Ze wil nu in plaats van inkopen en verkopen het liefst allemaal dingen met kinderen gaan doen, want ze is een beetje stout en ze houdt ervan samen pret te maken en dingen te ontdekken. En ze is vroeger schooljuf geweest en toneelspeelster..
Omdat de wereld zo vol is heeft ze dingen bedacht waardoor kinderen met afval goede of leuke dingen kunnen maken- met verpakkingen of met oude kranten en tijdschriften of versleten fiets- en autobanden. En met 'duurzaam' materiaal- waar je geen machines voor nodig hebt, omdat het vanzelf bijgroeit als je ervan gebruikt hebt. Bamboe bijvoorbeeld en lontar en gras en boontjes en kokosdoppen.
Wat dacht je van een Indianentent of een iglo van mooi versierde lappen en gebruikte cementzakken? Of vrolijke sloffen van een oude autoband? Of een schommel daarvan gemaakt om in een boom te hangen? Of lig je liever- languit in een hangmat van "touw" vangwvingwerhaakte resten van oude lappen?
En zou het niet leuk zijn als je door die dingen te kopen kinderen die lieve maar heel arme ouders hebben aan geld zou helpen? Lees verderop maar wat Ooooma Piet, heeft zitten bedenken over kinderarbeid-op-een-leuke-manier. Op Nusa Penida en Bali hebben ze er al echt zin in. We gaan dan ook kijken of we, ook zonder eigen winkel, dit soort dingen kunnen verkopen. Om te beginnen gaan we straks een webshop openen met een Engelse naam, www.ni9nelives.com, waar nog veel meer leuke spulletjes op komen die je kunt bestellen en die dan als pakketje bij je thuis komen- of juist als heel groot pakket- denk maar aan onze mooie dieren en drakenvliegers. Want voor dit soort speel/leer/werkplaatsen in Indonesië is wel geld nodig. Jammer maar helaas: het gaat om meer dan de centjes- maar het geld telt wel mee!
Je mag ook zelf komen spelen en leuke dingen komen maken bij Ooooma Lexa thuis in Leiden, als zij haar kinderclubjes gaat doen. Volgend schooljaar? Of misschien al in de vakantie voor thuisblijvers? We laten het wel horen- je krijgt zelf een mailtje van ons als je laat weten dat je daarin geïnteresseerd bent.[ naar boven ]

Ooooma Piet/oma Lexa-
wie verre reizen maakt.....

Wij verkopen de geur van Indonesië, waarmee we bedoelen dat het bij ons soms net is of je even dat verre land kunt ruiken. We verkopen die geur ook echt, in kleine, van palmblad gevlochten bolletjesdoosjes, waar je de tjengkeh, de kruidnagels, door het vlechtsel heen kan ruiken. Als je een paar van die doosjes in je klerenkast hangt houdt de tjengkeh in het doosje de motten weg. En als je kiespijn hebt helpt het om op zo'n kruidnageltje te bijten, want het zuivert het bloed van je ontstoken kies en de sterke smaak maakt dat je de pijn minder voelt.
Onze dewi sri, rijstgodinnetjes, zijn van hetzelfde lontar palmblad gemaakt als die doosjes. Je kunt ook zo'n groot waaier-palmblad kopen en zelf dingen maken met repen van het blad- of het als een grote zon ophangen. Net of je een stukje van de tropen in je kamer hebt.
De pisangbomen op op het zoekplaatje met de betjaks rechtsboven zien er wel uit als palmen, maar eigenlijk vormen de stelen van het blad de glimmend groene stammen van de reuzegrote bananenplanten. De bladeren zijn zo groot dat kinderen in Indonesië ze afsnijden en als een paraplu boven hun hoofd houden als er opeens een plensbui is. Stukjes van het blad worden ook als bordjes gebruikt om van te eten, en die groene glimmende 'stammen' kan je als je ze eerst in dunne plakjes snijdt en er dan een soort moes van kookt aan je varkens voeren, of je kunt de buitenkant gebruiken om boeken mee te kaften- gedroogd ziet het er als hout uit- bruin met strepen.
Je merkt het al- we houden ervan dingen uit te leggen! Eigenlijk wilde Oooom Piet ooit een soort studiehuis neerzetten in Bali, en dat doen we nu hier een beetje.
Indonesië is zo'n enorm groot land dat we echt niet alles weten- maar straks op de Tong Tong Fair en op de Exotische Markt eind juli in Waemond vinden we het leuk als je met je handen kijkt en dingen durft uit te proberen, zoals onze zingende bromtol, van bamboe gemaakt. De eerste keer lukt het misschien niet, maar als die tol snel genoeg draait maakt hij een prachtig soort snerpend geluid.
Bamboe is ook al zo'n plant die in de tropen heeeel erg groot kan worden- zodat je er de mast van een schip mee kunt maken. Of je kunt de schepen die zonder kiel over de koraalriffen varen overeind houden door langs de boot grote bamboes als drijvers te gebruiken. Wij hebben bouwpakketjes waar je zo'n 'vlerkprauw; mee kan maken- met een romp van een soort afdakje dat boven de kokosnoten in de palm hangt.
In Indonesië wonen erg veel kinderen die niet veel geld hebben maar wel erg goed plezier kunnen maken- kijk maar naar de foto's van Nusa Penida. Dat is een stuk van Bali maar het is toch een apart eiland, waar eeuwen geleden mensen voor straf naartoe werden gestuurd- terwijl oma Lexa speciaal 's ochtends vroeg, voor de golven te hoog zijn, juist op de boot klautert om het daar gezellig te hebben- vooral met alle kinderen die ze daar kent. [ naar boven ]

speelgoed zonder batterijen-
voor wie zelf dingen wil doen en bedenken

Begin april komt er nog éën keer een container met wat nu uitverkocht is, want op de Tong Tong Fair, van 19 t/m 28 mei in Den Haag op het Malieveld, gaan we naast onze naaistand veel dingen verkopen aan en doen met kinderen. Speelgoed van kringloopmateriaal en zonder batterijen kan erg leuk. zijn- en wij hebben ons daar juist in gespecialiseerd.
Onze bikkels zijn nu OP! Maar op de Tong Tong Fair zorgen we dat er weer genoeg bikkels zijn zodat, als je het nog niet kan, Cok of Heri of Bu Kantjil het je kan leren. Je doet het met een stuiterballetje en een stel messing bikkels die je terwijl je bal in de lucht is snel moet omdraaien.
Heri is ook heel goed in papan djongklak spelen. Dat is een telspel met een papan- een plank met kuiltjes waar je asempitjes in doet, de grappige boontjes van de asem- tamarinde, waarvan je het zoetzure pulp in de katjangsaus gebruikt- de pindasaus die zo lekker is bij sateh of gado-gado. Je kunt ook schelpjes gebruiken, en als je geen plank hebt maak je gewoon kuiltjes in het zand tussen de rijen suikerriet in. Oh nee- die hebben we hier niet, en de klei tussen de rijen suikerbiet is niet zo geschikt. Maar op het strand kan het wel. Je speelt het met z'n tweeën en het is ook populair in Afrika. Daar noemen ze het vaak mangkala en tellen ze kiezelsteentjes, In Jogja heet het meestal dakon.
Je moet goed tellen om te kunnen winnen! Zoals je goed en vooral hard en snel aan een touwtje moet kunnen trekken om onze bamboe bromtollen aan het zingen te krijgen. De boogspin naar beneden laten klimmen is makkelijker, en de torren, krabben en andere kruipbeestjes aan een touwtje over de grond laten bewegen is door het onder hun kleurige schilden verstopte klosje iets dat ook peutertjes al heel gauw kunnen.
Oma Lexa zelf is erg dol op poppenhuizen, dus je vindt bij ons van alles om een poppenhuis in te richten. De bedjes hebben een beestje of andere versiering uitgesneden bij het hoofdeneind, en er zijn matrasjes en kussens voor- ook mini-goelings- echt-Indische lange rolkussens- grote mensen gebruiken ze graag als speldenkussen. Je kunt er ook broches in prikken. Ook met kapok gevuld zijn de mooie satijnen poefjes en matraskussentjes om je poppen op z'n Indisch op de grond te laten zitten. Maar ze kunnen ook aan een houten tafel op een stoel zitten, of schommelen in een kuipstoeltje van rotan. Heel vrolijk zijn de kleine geverfde stoeltjes en bankjes voor als je heel kleine popjes hebt. Schoonmaken kan met wel drie soorten bezempjes. Mooie ronde matjes, batikpapier om mee te behangen en stof om de meubels die je zelf van luciferdoosjes maakt mee te bekleden- dat is nog niet eens alles, dus kom maar naar de Tong Tong Fair- in 2010 staan we daar weer- voor het laatst.
We verkopen ook houten muisjes, poezen, eenden, uilen, kikkers, zeehonden en dolfijntjes waar je geen poppenhuis voor nodig hebt.
Als je een beetje fantasie hebt kan je met onze kookspulletjes ook spelen dat je een Indonesische kokkie bent. Er zijn blikken komfor- petroleumstellen, en anglo, een soort ronde 'theelichten' van aardewerkom met houtskool op te koken. Je ziet die anglo vooral in alle steegjes in Jogja staan, want mensen leven er vooral buiten. Grote mensen gebruiken die komfor en anglo in het klein om thuis te kunnen batikken, want daar heb je vloeibare was voor nodig. Die krijgen ze door een blok was, duur, dus niet zoveel, in een kleine wadjan te verhitten- zo'n ronde pan die Indische mensen graag gebruiken om kroepoek in te bakken of nasi goreng.
Wij willen met onze laatste container eigenlijk een echte Indische keuken-in-het-klein hierheen halen voor onze kinderclubjes- of een heel woonerf? We hebben om je fantasie nasi goreng (of echte) in te kunnen roerbakken alvast soetil, en kleine bamboe jepit goreng- bakklemmen om de kroepoek uit de hete olie te halen. En allerlei potjes en pannetjes, lepels en raspjes.
[ naar boven ]

de Tong Tong Fair

Omdat wij en een aantal van onze helpers zelf nog steeds van allerlei dingen houden die kinderen leuk vinden, vinden kinderen het leuk bij Oooom Piet. Daarom worden wij vaak gevraagd voor kinderprogramma's. Bij Pasar Perron in Utrecht deden wij heel lang het kinderprogramma of een deel daarvan.
In 2009 hielp Martijn de kinderen bromtollen met de zingende bamboetol en tuk-tukken met kleine stoombootjes in een teiltje. Hij en Indah horen bij de kern van het team van de Nieuwe Oooom Piet straks op de Tong Tong Fair, samen met Oooom Piets 'erenichtje', Herry Lahamid en haar man Ferry Wouda.
Hun zoontje Gilles was in 2004 onze pasarbaby, veilig in een box met allemaal doeken die bij de stand van Oooom Piets djaits, kleermakers, verkocht werden. Iin 2007 hielp hij al doosjes vullen met de geur van Indië-Indonesië- oh nee, dat was Mo in 2001! Gilles hielp met de bikkels in doosjes doen.
Tja- we weten het en we hebben het er verderop over:: kinderarbeid!
Herry is in Indonesië geboren en kent allemaal liedjes en Indonesische spelletjes zoals ze die bijvoorbeeld op HUT Republik Indonesia doen, de verjaardag van de Republiek Indonesië. Soms lijkt het op wat wij op Koninginnedag doen- zaklopen bijvoorbeeld. En kroepoek happen lijkt erg op koekhappen.
Taryn en Niels en hun steeds grotere zoon Mo, al sinds 1998 vriendje van Ooooma Piet, waren er ook weer, en ook zij horen bij het kernteam van de Nieuwe Oooom Piet op de Tong Tong Fair, samen met Rubens Agaatsz. onze Vliegerman.
Rubens Agaatsz geeft al een paar jaar vliegerworkshops op Pasar Perron en in de Bengkel van de Pasar Malam Besar/Tong Tong Fair. Daar kan je zelf vliegers maken of versieren. Als hij de kans krijgt wil de meester-vliegeraar iedereen altijd graag leren hoe je je vlieger hoog in de lucht krijgt. Maar dat hangt af van het weer.
Wij hopen in 2010 op de Tong Tong Fair genoeg ruimte te hebben om kinderen bij Rubens als er geen wind is, of wel regen, vliegers te laten maken zonder zich daarvoor op tijd op te hoeven geven. Want Rubens' workshops zitten altijd snel vol! Onze jongste helper, Mo, mag Rubens al jaren helpen op de Pasar Malam Besar / Tong Tong Fair. En hij hielp Martijn vorig jaar ook al bij de kruipbeestjes en de tollen.
Wie weet helpt ook Andrea van Atelier Wereldkind ons daar met kinderactiviteiten- zij doet veel met muziek en dat vinden wij erg leuk. Zij werkt ook bij het Kindermuseum van het Tropenmuseum in Amsterdam en op Pasar Perron gaf zij een heel leuke workshop wajangpoppen maken, met kleine lapjes batik en pailletjes.

kinderclubjes in 2010-
laat nu vast weten of er enthousiasme voor is

Volgend schooljaar hoopt Ooooma Piet eindelijk te beginnen met kinderclubjes, in Leiden,met groepjes van 6 kinderen die op loop- of fietsafstand van het Plantsoen in Leiden wonen en houden van verhalen over Kantjil, verkleden, knutselen, spelletjes en liedjes.
Voor kinderen van 4-9 jaar en voor kinderen van 8-12 jaar. Eén keer per week na schooltijd, waarschijnlijk op dinsdag en/of donderdag, want op vrijdag is Ooooma Piet oppas-oma van Stella in Rijswijk.
En we overwegen om in de vakantie een week elke dag een paar uur met een groepje een eigen wayangvoorstelling te werken met een uitvoering op de zaterdag- of zondagmiddag voor familie en vrienden.
We kunnen ons voorstellen dat je je voor de gezelligheid samen met een zusje of broertje of wat vrindjes op wilt geven voor een clubje of die wayangweek- als je gebracht moet worden ook handig voor de volwassenen.
Laat het ons weten!.
Als je zin hebt vraag dan of je vader of moeder een mailtje stuurt naar oooompietinfo@yahoo.com met jenaam, je geboortedatum en welke dagen of welke week en welke tijden het beste uit zouden komen. Natuurlijk betekent dat niet dat je al zeker weet dat je mee gaat doen- wij moeten ook nog bedenken hoeveel het moet gaan kosten en hoe we het precies gaan doen, maar we willen graag weten of jullie het een leuk idee vinden of dat je liever thuis blijft spelen. [ naar boven ]

verjaarspartijtjes

Je kunt ons ook een heel speciaal verjaarspartijtje bij je thuis laten organiseren. Ooooma Piet (eigenlijk Lexa Jaffe-Klusman, in 1941 op het eiland Java geboren, een van de nichtjes van oom Piet James) vertelt dan eerst een verhaal over het dwerghertje Kantjil, met hulp van de vrolijke kantjil wajangpoppen die je daarna, als je maar voorzichtig bent, ook zelf mag laten bewegen. En als je dat kiest kan je ze van stevig papier namaken. Maar misschien vind je het leuker om een Balinees dobbelspel te maken met een gokmat die je ook als placemat kunt gebruiken, want Ooooma Piet brengt dan haar laminator mee. En een echte grote gokmat uit Bali met roepiah-geld en beschilderde dobbelstenen om samen een gokje te wagen. We hebben ook Javaanse vliegers om buiten op te laten. Of houd je van verkleden? Zodat je een Balinees prinsesje lijkt in je mooie kanten kebaya en met bloemen in je haar? Of vind je het juist leuk een gek masker op te zetten waarmee je op de foto mag?
Jij mag kiezen wat we gaan doen, zodat het echt JOUW feestje wordt. We doen het bij je thuis maar wij hebben geen auto en moeten wel veel spullen meenemen, dus als je niet in Leiden woont kan het niet met de fiets en moeten we opgehaald worden. En je vader of je moeder moet een beetje willen helpen, bij vliegeren bijvoorbeeld. Als je heel dichtbij woont komt Oooopa Piet misschien wel met de betjak, en rijdt hij jou en je gasten eenstukje rond. Leuk hoor, zo'n fietstaxi. [ naar boven ]

clubjes voor volwassenen-
kletsen in het Bahasa Indonesia, sieraden maken, koken-en-samen-eten

Omdat veel mensen het leuk vinden de taal van (het land van) hun ouders of partner te leren spreken peinzen wij al jaren over hoe Oooom Piet conversatieles Indonesisch zou kunnen aanbieden. Ooooma Piet, vroeger lerares Engels, weet goed hoe dat helpt als je Indonesiërs ontmoet. Of het nou op reis is in Indonesië of bij toevallige ontmoetingen hier- in de tram of de trein bijvoorbeeld, op een koempoelan of selamatan of nikahan. Het maakt niet uit: je hebt veel leuker contact met Indonesiërs als je hun taal een beetje spreekt. En ze vinden het nooit erg als je fouten maakt en zijn dol op een babbeltje. Het valt toehoorders altijd op hoeveel er bij zo'n gesprek gelachen wordt.
Nu het winkeltje op Levendaal echt dicht is gaat Oooom Piets nichtje Lexa eerst heel braaf haar grote huis opruimen, dat nu nog een soort gudang is, een opslag- en voorraadruimte. En dan wil ze met kleine groepjes, aan de hand van speciale onderwerpen en spulletjes, met een kopje kopi tubruk of teh en iets lekkers erbij, praatclubjes houden.
En ze wil meer clubjes gaan doen, want als het winkeltje dicht is gaat ze anders al die aardige klanten teveel missen- en ze wil geld verdienen om toch af en toe naar Indonesië terug te kunnen, ook al haalt ze dan geen containers vol spullen meer hierheen.
Ze wil bijvoorbeeld met een kein groepje oorbellen en kettingen en hangers gaan maken zoals ze dat als winkeljuf graag deed met speciale klanten, als er tijd en ruimte voor was in de Tempat op het Levendaal. Al die mooie kralen en handige sterling zilveren oorbelhangertjes- kassian toch als niet gebruikt? Misschien zijn er ook dingen die niet uit Indonesië komen en goed gebruikt kunnen worden. We hebben al heel leuke voorbeelden van armbanden en kettingen en oorbellen met stukjes borduursel van de Mung uit de bergen bij Hanoi, in Vietnam.

schoolprojecten- een idee voor docenten?

Oooom Piet werkt al jarenlang samen met allerlei scholen. Op de o.b.s. Lucas van Leyden in Leiden deden we in 2001-2002 en een paar jaar jater nog eens een uitgebreid Indonesië-project met groep 8, met eens in de maand een middag met een inleidend informatief deel en een knutseldeel. Er werden brieven gewisseld met de kinderen van de basisschool in Belahpane, ons dorp op Bali, en we hadden het over lontar, over wajang, over taal en gewoontes en over het Balinese dobbelspel. De kinderen maakten daarna zelf een gokmat met toebehoren die ze voor de stichting Warchild aan hun (groot)ouders verkochten. Èn ze verkochten voor Oooom Piet heel veel vliegers! Die nu in heel Leiden bij kinderen thuis hangen.
Ook op de Hollandse school in Bali deden we een projectje, samen met juf Margriet, die ons eerder hielp op de Pasar Malam Besar in Den Haag. Haar kleuters probeerden nederlands te leren en 'schreven' heel speciale brieven- zie foto links.
Het toneelproject met groep 3 van de o.b.s. De Springplank in Oegstgeest was heel byzonder omdat de juf heel inspirerend co-ordineerde en omdat Heri, Tari en Winda, jonge Indonesische Oooom Piet helpsters, meekwamen om de liedjes te leren zingen en de kinderen echt Indonesisch aan te kleden. De ouders en opa's en oma's genoten evenveel van de voorstelling als de kinderen en wijzelf.
Tegenwoordig beperken we ons een beetje en helpen docenten door ideeën en voordelige materialen en artikelen te leveren. Een van onze vriendin geworden vaste klanten, Joyce Kloek, gaf voor Kaleidoscoop, een studiedag voor docenten, een uitgebreide presentatie van alle materialen die bij Oooom Piet te vinden zijn en hoe je die in de klas kunt gebruiken.
Als u geïnteresseerd bent en niet te ver van Leiden woont kunt u een afspraak maken om een keer langs te komen op een moment dat we daar tijd voor hebben. Wat is lontar? Hoe werkt de zingende bromtol? En welke dingen van wegwerp-materialen kunnen in de klas worden nagemaakt? Zijn er ook spulletjes die op de afsluiting van het project verkocht kunnen worden?
Ja, natuurlijk! We hebben ook foto- en versieringsmateriaal dat u van ons mag lenen. En als er geld voor een 'goed doel' wordt verzameld krijgt de school die dingen tegen extra lage prijzen.
Wij weten trouwens een goed doel voor elke school die de leerlingen wat verder wil laten kijken of wat meer open leren worden voor problemen van anderen- maar op een speelse manier. Wilt u daar meer over weten? Dan nog even verder lezen!
Klik hier voor educatieve downloads.
[ naar boven ]

kringloop en duurzaamheid

Omdat Oooom Piets nichtje weer meer met projecten bezig is bleef ze in september 2009 wel 3 hele dagen op Nusa en proeerde er meteen twee projecten uit. Voor het kringloopproject sprak ze prijzen af met een waroeng-houdster in het weversdorpje Karang voor nog bruikbare verpakkingen van snacks, zeep, oploskoffie, bakolie. En ze kocht rijst- en meelzakken om bijv. oprolbare picknick-kleden mee te laten maken, in combinatie met waterdichte en sterke (en heel goedkope, want al gebruikte) cementzakken.
Er zijn ondertussen ideeên aan het groeien voor speel-iglo's of -tenten en voor hangmatten. Misschien ook wel gehaakt of gepunnikt met resten van stoffen al of niet in combinatie met biezen of boombasttouw. Wie een idee heeft: stuur ons een mailtje!
Naast afval willen we doorgaan met wat we altijd al deden- het met prijsloos natuurlijk materiaal of met bijvoorbeeld gebruikte meelzakken dingen laten maken. We begonnen al in 1997 met onze tuinbloes van katoenen meelzakken die we op markten bij elkaar sprokkelden. Nu die zakken van plastic zijn verkopen we ze als boodschappentas, en op de Tong Tong Fair eind mei in Den Haag hopen we dat Gisette en Anke van RiseforFashion kunnen laten zien wat voor mooie dingen Bu Lana in Jogja ervan gemaakt heeft naar hun veeleisende aanwijzingen. Zelfs Lexa is er enthousiast over- maar wees gewaarschuwd: ze zijn heel trendy uitgevallen!
Ook al in 1997 lieten we de eerste tas tapis maken door Komangs buurjongens. Van het schutblad van de kokospalm, gevoerd met batik. En in Tegal, waar Lexa's moeder werd geboren,.plukte een aardige man in 2002 de mooiste rammelbonen uit de flamboyant-bomen langs de kade daar- een populair product, ook door anderen verkocht, soms ook uit Afrika afkomstig. Made klom in september 2009 op Nusa hoog in een boom om een oude belofte waar te maken: hij zou mij al heel lang nieuwe rammelbonen leveren- eigenlijk verhoute peulen waar de droge boontjes wat los inzitten.

kinderarbeid- wat te denken van werkende kinderen?

Kinderarbeid heeft een slechte naam- en daar zijn goede redenen voor.
Al een aantal jaren terug kwam Lexa in de bergen op Lombok kinderen tegen die bakstenen aan het sjouwen waren. Ze hielpen elkaar bij het stapelen- de kleinere droegen er veel minder dan de grote meisjes en jongens. Lexa vond ze eigenlijk leuker dan het wat verwende zoontje van haar gastheer, bij wie ze met haar vriend van Nusa Penida, Made Gata, tijdens een inkoopreis logeerde. Dat jochie leek helemaal geen vrindjes te hebben om mee te spelen- deze kinderen vormden duidelijk een groep- Lexa nam er een heel stel foto's van. Een paar meisjes hoefde eigenlijk niet zo nodig op de foto- dat zette Lexa wel aan het denken. Dus vroeg ze of die kinderen geld kregen voor hun werk. Ja- een zakcentje, zodat ze snoep konden kopen bij de warung- zo'n klein winkeltje langs de weg. OK.
Maar later, toen ze de foto's door Made aan de kinderen had laten geven- ze waren er blij mee zei hij- vroeg ze hem hoe het nou echt zat- en ja, het was wel degelijk werk geweest en geen spel. Die ene wat grotere jongen bijvoorbeeld werkte heel hard en ging waarschijnlijk ook helemaal niet naar school, al was hij vast niet ouder dan 12. Zijn familie had het geld waarschijnlijk ook heel hard nodig. Of de jongere kinderen wel naar school gingen?
Het principe van Maria Montessori- spelen is leren- klopt helemaal, nog steeds. Maar al leerden deze kinderen vast veel- dit was geen spelen.
Maar er is iets anders wat oma Lexa bezighoudt de laatste tijd. Zij merkte tijdens haar inkoopreizen namelijk ook dat lang niet alle kinderen naar school gaan. Gelukkig ging het meestal om kleuters, en die konden gelukkig wel spelen. Leergierige kleuters voor wie de dichtstbjzijnde kleuterschool echt te ver weg is. Te ver voor kleine beentjes om te lopen. Dus als er niemand is om ze naar school te brengen blijven ze thuis. Spelen is leren, maar het scheelt op de basisschool, de Sekolah Dasar, enorm als je de letters al een beetje kent en weet wat tellen is. Als je al een potlood kunt gebruiken en papier. Het zou goed zijn als die vaak heel slimme kinderen wat meer uitgedaagd en wat beter begeleid werden bij hun spel, en meer materialen hadden. En Lexa vond het ook jammer dat haar Balinese buurjongetjes nog geen bahasa Indonesia leerden. Want het is eng als je moeder opeens die vreemde taal gebruikt zodra die toch al vreemde bule, bleekscheet, een praatje komt maken.
En school is duur, want je moet er een uniform en echte schoenen voor kopen. In Februari op Flores hadden we gemerkt dat kinderen op flip-flops naar huis worden gestuurd. Ze hadden hun te kleine, door en door versleten schoenen al weggegooid, want Pappa had voor het ons rondrijden geld gekregen. Maar de nieuwe schoenen waren de verkeerde maat en op maandagochtend was de winkel nog niet open om ze te ruilen. Verplichte vrije dag!
Je kunt weliswaar als je beneden een bepaalde armoedegrens zit de regering om financiele hulp vragen voor schoolkleding en boeken, maar de vader van deze jongens is ook degene die mij vertelde hoe een man in de buurt dood in zijn huis was gevonden omdat hij te trots was geweest om zijn buren om hulp te vragen. Hij verhongerde liever dan hun te laten weten dat hij niets te eten had. In zo'n cultuur van trots bedel je niet gauw om geld voor schoenen.
Een andere keer merkte ik dat in een batikbedrijfje de nog jonge jongens die de batik schreven- heel knap, met van die kleine wastrechtertjes- als groep uit hun dorp in het Noorden van Bali naar het net iets minder arme Batubulan waren gekomen. Omdat ze toch geen geld hadden om naar school te gaan en thuis hadden ze een zorg minder nu hun kind in elk geval goed te eten kreeg en nog wat extra bovendien. De jongens hadden het niet echt slecht, en ze hadden elkaar. Maar een schoolopleiding was er niet bij.
Er groeide een plannetje om een schoolfonds voor ze op te richten. Maar de volgende inkoopreis waren de jongens er niet meer. Er waren niet genoeg bestellingen- als er een bom valt of een vulkaan barst uit zijn de toeristen weg.
Maar de problemen blijven- en Lexa bleef erover piekeren. Bij de M van Mimpi Manis- dromen en planne, meer over Pay for Play- de naam van een speciaal soort spelen waar je geld voor krijgt.

downloadsbestanden om te downloaden

Klik hier voor de spelregels van papan djongklak (PDF, 30 Kb)

Klik hier om de gokmat + spelbeschrijving te downloaden (PDF, 375 Kb).
U kunt ook een blanco gokmat aan de kinderen geven, nog zonder tekeningen, zodat iedereen in plaats van de Balinese plaatjes in te kleuren en na te tekenen zelf en op eigen niveau een afbeelding op het vel en op de dobbelstenen kan tekenen- gewoon een vel met dikke lijnen in zes vierkante vakken verdelen.

Klik hier om de uitleg bij de wajangpoppen te downloaden (PDF, 300 Kb

Klik hieronder de afbeeldingen eerst aan voor downloads van
de Kantjil dieren- en mensenpoppen van Ki Ledjar Subroto
en rechter muisklik dan op de grote afbeeldingen in het nieuwe venster om de wajangpoppen op te slaan op je eigen computer.
Wij raden aan de tekeningen op A-3 formaat af te drukken, dan is het maken van de verbindingen bij pootjes en slurf en dergelijke minder gepriegel en zijn ze ook minder kwetsbaar.als je ermee speelt.
Om er goed mee te kunnen spelen moet je dun karton of echt stevig papier gebruiken. Minder mooi maar ook een oplossing: dunner papier lamineren nadat je het beschilderd hebt.
Kwasten en verf geven veel mooiere poppen dan kleurpotlood (wat ook te lang gaat duren), krijtjes (waskrijt ziet er snel 'vies' uit) of viltstift (wordt streperig bij grote vlakken en geeft heldere maar minder 'levende' kleuren). Een vuilniszak met een gat voor het hoofd en gaten bij de hoeken voor de armen wordt heel makkelijk een soort verfjakje om de kleding te beschermen.
Ooooma Piet probeerde hetbij een verjaarspartijtje en wil nooit meer anders! Vooral als er echte poppen zijn die kunnen worden omgetrokken, zoals zij leerde dat de dalangs- poppenspelers en makers. Ki Ledjar en zijn kleinzoon Nanang het bij workshops altijd laten doen. Maar daarvoor moet je wel die poppen hebben....[naar boven]
Hier de voorbeeldpoppen om te downloaden: