Mimpi Manis: agenda
zoete dromen, plannetjes

intro

Na de Tong Tong Fair, de nieuwe naam voor de Pasar Malam Besar, wist Oooom Piets nichtje Lexa het opeens heel goed: Oooom Piet had een grens bereikt. Was misschien zelfs over een grens heengegaan. In elk geval voelde zij zich niet meer thuis en senang in de wereld van Oooom Piet zoals die geworden was- te groot, teveel nadruk op prijzen en geld (terug)verdienen, te klein percentage ingekocht bij kleine sappelaars, niet genoeg niet-toeristiche kunstnijverheid, te weinig 'gewone dingen' met de geur van Indië/Indonesië.

dromen van toen en terug naar de toekomst

Dus ging ze in gedachten terug naar maart 1997, en begin september 2009 nam ze zelfs samen met Made de boot uit Nusa Penida naar Jungutbatu op Nusa Lembongan, zustereiland van Bali.
Ze zat in in gedachten weer in de boot van kaptèn snorkeling en buurman Wayan Tanya, die ze in 1996 al goed leerde kennen toen ze op haar allereerste Indonesië-reis het avontuur zocht op Lembongan. Weg van het toerisme van Ubud- met alleen surfers en de plaatselijke bevolking, die het erg leuk vond om haar te helpen bij het 'inburgeren' en haar veel leerde over de taal en cultuur van Indonesië- vooral over hoe gastvrij en hartelijk je wordt behandeld als je probeert die taal te spreken en die cultuur te begrijpen.
Als Indisch meisje deed Lexa soms dingen, toevallig of niet, maar wel zonder erbij na te denken, net zo als Indonesiërs zelf het doen. Pidjitten bijvoorbeeld- een massage geven als je ziet dat iemand moe is, of uitdelen als je zelf een snoepje eet. Pas later begreep ze dat dat wel 's te maken zou kunnen hebben met die onverwachte uitnodigingen om te komen logeren of, net als de Balinese familie en buren een Hindoeceremonie bij te wonen bij mensen thuis. En omdat ze wisten dat Lexa graag fotografeert vroegen ze haar dan om daar foto's te komen nemen- niet meldend dat er al rijke familieleden met prachtige fototoestellen of videocamera kwamen.
Lembongan is voor Lexa ook een symbool van hoeveel ze echt niet begreep die eeerste jaren, van grote fouten die ze maakte. Maar het was toch vooral de plek waar ze van Tanya leerde dat je op mau ke mana?- waar ga je heen? gewoon met jalan-jalan- ik loop maar wat rond- kon antwoorden en dat je dan met rust werd gelaten. Zoals hijzelf als er een ceremonie was en niet uit wilde varen met surfers altijd zei dat het very choppy! was- te hoge golven!
Nu lijkt Lembongan een soort Costa del Sol met alle toeristenappartementen waar Lexa zich vooral palmbomen en hanengevechten herinnerde- totdat je bij de zeewierhutjes komt waar Made's ouders nog steeds wonen en werken- daar is het nog hetzelfde als toen Lexa er in '97, al schelpjesrapend, over het strand naartoe liep. Nog, en ook niet helemaal, want er zijn al iets minder schelpen, maar de hartelijkheid is even hartverwarmend en Made's ouders zijn niet de enigen die echt aardig zijn tegen Lexa, die zij niet als Indisch maar wel degelijk als Belanda zien.
[naar boven]

mimpi manis- bangun pahit-
zoete dromen- bitter ontwaken

Lexa kan haast niet zwemmen- ze heeft een jeugdtrauma dat heeft te maken met een bak mandi in Bandoeng tijdens de oorlog. Ze haat het om water in haar neus te krijgen of over haar hoofd, maar ze is dol op bootjes, strand, vissen, zee. Heel tevreden zat ze dan ook in Tanya's jukung, een kleine platbodem met aan elke kant grote bamboes tegen het omslaan. Ze keek naar en nam foto's van haar vrinden in het water. Tanya ving met zijn pun een paar prachtige vissen, zodat Lexa ze zonder zelf te snorkelen van dichtbij kon bewonderen en fotograferen. Marian Dozy- vriendin uit Leiden, voelde zich duidelijk als een vis in het water, en ook Vinni uit Holstebrø, reisleidster in Sanur, genoot. Lexa had Vinni net ontmoet in Sanur en wist meteen: jou wil ik beter leren kennen. Later werden zij en haar familie dan ook grote familievrienden en hielpen Oooom Piet op de Pasar Malam Besar.
Ook nog maar net leren kennen: onze latere manajer Bali, Komang Ana uit Belahpane- over wie later veel meer, en 'kleine Ketut' of Koplor uit Ubud, zwager van de 'grote Ketut' van Ketuts Place, ons eerste adres in 1996 op Bali, die ons al tijdens die allereerste keer als sopir rondreed, vrind en schilder. Die weigerde Lexa zijn schilderijen te verkopen. Maar ze mocht er wel een uitzoeken als cadeau.
Vinni, Komang en Ketut kwamen naar Lembongan om te vieren dat Lexa en Marian de ideale plek hadden gevonden voor Lexa's grote droom- een PusBelMas- coöperatief studiecentrum- die Mimpi Manis- zoete dromen- zou gaan heten. Made Gata kwam ook, uit Nusa Penida, met zijn vrouw Nyoman Astini. Hij haalde Vinni en Lexa bij het droom-hotel op en samen haalden zij Astini op bij hun zeewier'boerderij' verderop- heerlijk veel schelpjes onderweg en leuke kinderen in de hut van zijn aardige ouders.
Lexa zong in Tanya's bootje een zelf bedacht liedje, op de wijs van Doris Day's When I was just a Little Girl, in beginners-Bahasa, over zoete dromen, mimpi manis:

Saya bermimpi- mimpi manis- ik droom zoete dromen
Tetapi bangun- pagi- ini pahit- maar wakker worden- 's ochtends- dat is bitter
Seperti kopi, tanpa gula- bangun pagi: pahit- zoals koffie, zonder suiker- is het 's ochtends wakker worden bitter.

Ze liet er later in Ubud door de eigenaar van hotel Dewi Putri House, een tekening bij maken met een Balinese dromerige zeeman. Hij tekende ook een barong die aan de uiteinden van de regenboog boven zijn hoofd het djempol-gebaar maakt met zijn duimen. Die regenboog-duim-omhoog stond voor de gedroomde Kop'rasi Pelangi Jempol, de droom van OK-samenwerken die helaas zo bitter afliep. Maar die wel mooi op veel t-shirts kwam te staan van hoge kwaliteit. Niet zweterige stevige katoen en heel populair bij de Indonesische vrienden aan wie we ze jarenlang konden blijven uitdelen. Ze werden gekoesterd maar ook graag gedragen en tot de draad versleten.
Ach-de smaak van koffie zonder suiker kan je leren waarderen. En je kan ook bangun pagi- 's ochtends wakker worden- op een niet-bittere manier- en lekker blijven dromen- nieuwe zoete dromen.
Wij lichten hieronder een paar droom-plannetjes- wat uitgebreider toe.
Terug naar een toekomst vol zoete dromen. Oooom Piet wil meer dan inkopen en verkopen. Wij willen u graag mee laten dromen.
[naar boven]

Pusat Belajar Masyarakat- droom en werkelijkheid

Toen de Indische tak van de 16 september ontstond was dat omdat Mieneke, oom Piets zus en Lexa's moeder, het idee van een PusBelMas, een soort volkshogeschool op Bali, erg leuk vond. Het zou een hotelletje moeten worden waarin het om meer dan zon en zee zou gaan, en tamu, gasten/toeristen, zouden kennis en ideeën uitwisselen met de plaatselijke bevolking, cursusjes geven en volgen.
Die droom van leren van elkaar en ideeën uitwisselen is toch wel werkelijkheid geworden. De verjaarspartijtjes en schoolprogramma's van Ooooma Piet brengen het echte Indonesië al jaren dichterbij Nederlandse kinderen. De ene keer gaat het om allochtone kleuters in Utrecht die gevechtsvliegers versieren en buiten oplaten of om groep 8 die een aantal weken tijdens de lessen 'creatief' al knutselend ook veel te horen krijgt over hoe de materialen waar ze mee bezig zijn in Indonesië groeien en/of gebruikt worden. En groep 6 of was het 7 van een Islamitische school in Alphen leerde bij maatschappijleer over Lexa's geboorteland zoals het zich al vanaf de koloniale tijd ontwikkeld heeft tot een modern tropenland- dat in sommige dingen ook aan hun 'lan fan erkoms' doet denken.
En de SMP, middelbare school, in Desa Lembongan kreeg les van juf Lexa zodat zij een Engelse brief konden schrijven aan leerlingen van het Gymnasium in Leiden, en de SD- lagere school- in Belahpane schreef met Lexa's hulp brieven aan groep 8 van de OBS Lucas van Leyden. En de kleuters van de Nederlandse school in Seminyak maakten prachtige 3-dimensionale collage-tekeningen met hun naam voor de kleuters in Leiden- en de groten stuurden lange brieven aan weer een andere groep 8.
[naar boven]

Komangs Pondok Mimpi-
Bali voor wie nog meer wil dan strand en dansvoorstellingen

Ondertussen is er ook een plek om gezellig onder Balinezen te zijn en als bezoeker van Bali ideeën uit te wisselen, tukar pikiran, met en bij mensen thuis, op hun woonerf.
Onze manajer Bali, Komang Anantara, heeft namelijk helemaal tegen zijn royale en optimistische natuur in jarenlang geld opgespaard om een pondok te bouwen, een hutje, letterlijk. Tegenwoordig wordt het woord ook gebruikt voor buitendhuis. In it buitenhuiskan je voor 10 euro per kamer per nacht logeren, met uitzicht over de sawahs, de rijstterrasvelden. En 's avonds het geluid van de bamboe rindik, het instrument waar Komang ook op de Tong Tong Fair geregeld op speelde.
Nederland is heel nauw verbonden met haar voormalige kolonie Indonesië, en Oooom Piets niet-neokoloniale benadering van Indonesië was één van de redenen van het succes en één van de redenen dat veel klanten en vrienden van Oooom Piet het leuk vinden om op alternatieve manier in Indonesië op bezoek te gaan .
Al een heel aantal klanten / vrienden van Oooom Piet en en internationale vrienden en familie van Walter en Lexa hebben de weg gevonden naar Belahpane Kaja, een wijk in het dorp Sidan in Gianyar. Zoveel dat het eigenlijk niet zo prettig meer was voor Komangs familie, want het aantal kamers op hun woonerf was beperkt en zijn ouders werden ouder en minder gezond.
Dus spaarde Komang al zijn euro's op tot hij genoeg had om op een stukje land van zijn vader, achter het erf bij de koeien en bij het huis van een andere jonge familie, een Pondok te bouwen, een prachtig zelf-ontworpen en zelfgebouwd huis tussen de sawahs en de rivier. Cok noemt het zijn pondok keren- deftige hutje, Lexa plaagde met pondok istana- paleishut, maar Komang vertelde aan Lexa dat hij het zelf Pondok Mimpi noemt- zijn droomhuis. Lang van gedroomd, lang voor gespaard- en dat door een uiterst vrijgevig en optimistisch persoon met tangan berlobang: hand met een gat.
Daar staat het dan- als je vanaf het ouderlijk woonerf over het riviertje het ondertussen goed platgetreden paadje afloopt. Vlakbij kan je gaan raften- en blijkt dan soms midden tussen de apen te zitten. Of je kan met de ervaren Komang samen in de rivier kleine rivierkreeftjes voor de lunch vangen. Uit ervaring weet ik dat ook als hij ze voor je vangt en jij zelf alleen pootjebaadt ze uitstekend smaken.
Je kan natuurlijk ook uitjes maken in Komangs auto of achterop zijn brommer. Naar de pasar- de markt in Klungkung bijvoorbeeld. Voor cultuurliefhebbers is er vlakbij het Floating Palace, waar op het plafond heel duidelijk wordt gemaakt welke straffen ze in de hel hebben bedacht voor welke zondes. Pas maar op, die duivels weten van wanten. Je kan er binnen in de markt bij Toko Pin ook heel mooie Javaanse batik tulis kopen. Dicht bij Komang blijven- je verdwaalt zo in die doolof van warungs met allemaal trappen en verdiepingen en spannende spulletjes.
Je kan het ook dichterbij zoeken. Bijvoorbeeld op de pasar siang, de dagmarkt, in Gianyar. Daar kan je dan meteen even bij Cok buurten die alsof het de Tong Tong Fair is achter haar naaimachine zit en ervan geniet om Doei! te roepen als je weggaat. Je kan ook bij haar een bloes laten naaien, dan kan je je t-shirt meteen achterlaten bij één van de vrienden die je bij Komangs pondok hebt leren kennen.
Je kan ook naar de pasar malam gaan- elke avond is het daar in Gianyar heel gezellig met stalletjes met saté of babi guling of suikerspinnen of speelgoed. En lekker veel lawaai natuurlijk.
En in de lekker rustige pondok kan je van Komang of zijn zoontje Agus de rindik leren bespelen, de balinese bamboefoon, of de suling, de bamboe blokfluit. Als je boft kan je Komang en broer Ketut en oom Nasta in hun mooie kostum zien main gambel- meespelen in de gamelan van Blahpane Kaja. Dat gamelanorkest doet het heel goed en serieus. Ze hebben een guru musik, een muziekleraar die betaald wordt met het geld dat ze verdienen als ze voor andere banjar, dorpswijken, optreden. Die betalen hun graag, want ze zijn echt goed.
In Bahasa Indonesia maar ook in het Engels kan Komang per computer bereikt worden- hij heeft een internet-verbinding en e-mail: komanganantara@gmail.com
[naar boven]

Cok en haar dochters-
djait- kebayanaaister, kokkie, au pair

Cok, velen van u bekend als djait, naaister, is dit jaar wat langer in Leiden gebleven. Ze wil heel graag zelf genoeg geld verdienen om haar eigen kinderen een goede schoolopleiding te geven. Maar van Walter en Lexa, voorzitter en directeur van de 16 september stichting, mag ze daar wel een studiefonds voor openen, maar ze mag niet illegaal werk zoeken. Streng? Ach- niet strenger dan we voor onze eigen kinderen zijn- en dat is Cok zo'n beetje geworden- een nakomertje dat toevallig ergens verweg geboren is en zelf ook al grote, leuke en slimme kinderen heeft.
Cok is een fantastische kokkie, zoals alle Oooom Piet helpers weten van wat zij elke ochtend in Leiden, soms met hulp van Esti en Rita en Komang, kookte voor de Pasarhelpers in Den Haag. Dit jaar heeft ze aan haar uitgebreide Balinese repertoire soto ayam Yahudi toegevoegd, de kippensoep die ook wel Jewish penicillin genoemd wordt, omdat Joodse Amerikanen hem gebruiken als obat, medicijn, bij verkoudheid en griep. Zij leerde die soto van Lexa maken toen de Amerikaans-Joodse voorzitter van de 16 septmber stichting, Walter, griep had.
Van Esti en Rita leerde zij een aantal Javaanse gerechten bereiden. Hoewel- haar katjangsaus heeft net dat vleugje Balinees dat hem misschien juist nog lekkerder maakt, zoals zij ook Mammie Mieneke's Haags-Javaanse nasi goreng recept stiekem iets aanpaste- Lexa proefde het meteen- niet slecht!
Al jaren zijn wij altijd welkom als we onszelf en Komang en Cok bij vrienden of familie te eten nodigen Cok zorgt dat wat zij kookt in vreemde keukens alleen hoeft te worden opgewarmd. Kortom: Cok is heel goed in te schakelen als cateraar. Ze heeft bij een door Jet georganiseerd feest ook al helpen bedienen bij een groot feest in een bejaardenhuis. Maar eerlijkgezegd moet u niet àlteveel rekenen op haar bereidheid om bij u geld te komen verdienen, want Lexa heeft Cok ook zelf nodig.
Zij moet Lexa helpen bongkarren, het huis schoon en netjes maken, want anders kunnen de kook-, naai- en kinderclubjes niet doorgaan.
Voor eventueel belanghebbenden- Cok heeft twee dochters die nog jong genoeg zijn voor een visum als au pair. Dayutu en Yutut gaan eerst met hun moeder en haar pleegmoeder alvast kijken wat ze van vliegen vinden- mee naar Yogja bijvoorbeeld om daar Nanang een voorstelling te zien geven. Of naar Gusde, hun aardige broer die in Surabaya die kostbare verplegersopleiding volgt.
En Yutut moet nog één jaar naar de SMA- de middelbare school- voordat ze eindexamen doet. Dan een jaartje hier Nederlands leren en Engels beter leren dan dat kan als zelfs je leraar het nauwelijks beheerst- en dan zou Yutut wel 's hier kunnen komen als beursstudent.
[naar boven]

micro-investeringen in wereldburgerschap?

Op Bali ervaren ze mensen van andere eilanden als 'vreemdelingen'. Ook de kaste-verschillen zijn nog steeds belangrijk- en meestal niet op een positieve manier.
Op het woonerf waar wij op Bali inwonen komen boedistische en moslim leveranciers, van Lombok en Madura, soms voor het eerst bij Hindoes thuis.
Tijdens haar inkoopreizen neemt Lexa haar Indonesische vrienden soms mee naar restaurants of café's, waar de autochtonen zelf van hun eiland kunnen genieten alsof ze toeristen zijn. MacDonald's is daar normaal een plek voor rijkaards of buitenlanders. Wij mogen graag deze ongeschreven grenzen negeren.
In Nederland zitten wij op de Pasar Malam Besar midden tussen de standjes van de Indonesiërs, en die zijn vaak heel verbaasd over de niet hiërarchische manier waarop de leden van de Oooom Piet-familie met elkaar omgaan. Heri plaagt de Boss Lady en noemt zichzelf in haar Facebook kuli. Maar gelukkig is iedereen bij Oooom Piet minstens even eigenwijs als de voorzitter van de stichting en de uitvoerend directeur.
Tussen heel verschillende Indonesiërs zijn vriendschappen gegroeid. Rita en Winda koem als ze in de buurt zijn op Bali langs bij Cok op de pasar van Gianyar, waar bij het afscheid vrolijk Doe-oei! klinkt. Brahmanen en mensen van veel lagere kaste blijven elkaar ook in Nederland 'naar beneden' en 'naar boven' toespreken en er blijft een verschil tussen mensen met of zonder academische opleiding. Maar het minstens twee weken samen keihard werken lukt niet zonder samen grapjes te maken. En als je hoofdpijn hebt is er altijd wel iemand die je wilpidjitten.
In 2001 kwam het nichtje van Oooom Piet's nichtje uit Amerika en hielp, en Vinni kwam met haar ouders uit Denemarken. In 2006 gingen Wayan en Cok met Komang naar het promotiefeestje van Oooom Piet's nichtjes dochter in het LVC, het Leidse Vrijetijds Centrum- een ervaring waar nu nog over gepraat wordt in Bali. In 2009 introduceerde Annelies, trouwe helper van de vroegste jaren op pasar, markt en tuinbeurs, haar man uit Kameroen, en iedereen vindt het jammer dat ze straks alweer naar Kenia verkassen.
Wij noemen dit wel 'sociale micro-investeringen', maar de naam is minder belangrijk dan het feit dat allerlei mensen bij Oooom Piet zich iets meer tot wereldburger kunnen ontwikkelen.
[naar boven]

alles uit Indonesië?
misschien niet lang meer

Bij onze sieraden hebben wij Oooom Piet al jaren iets over de grenzen van Indonesië heengetild. Bij vertrouwde collega's van de Pasar Malam Besar kopen wij stenen in uit India en de landen rond Afganistan. Waarmee dan op Bali en in Kota Gede, bij Jogja, samen met Ayuk op Java, met Ogehana op Bali, eigen ontwerp oorbellen, ringen, armbanden, kettingen en hangers worden gemaakt.
Wij genieten van dat samen dingen bedenken, maar ook van het op ochtendmarkten rondsnuffelen naar keuken- en tempelspullen. Indische oma's halen op de Tong Tong Fair, de vroegere Pasar Malam Besar, soms speciaal hun kleinkinderen erbij om de kinderkookspulletjes te laten zien "waar Oma vroeger altijd mee speelde".
Wij houden van 'gewone' dingen zoals kayu putih olie, dierenbellen, tampa's die hier aftrek vinden als klankschalen voor Reiki. Ook kopen wij kukusan- stomers, en tjobehs- vijzels, en sapu lidiof sapu ijuk- bezems. Ook bamboe fietsmanden, vogelkooien en konijnenhokken doen ons bloed sneller stromen. En de door ons hierheen gehaalde papieren maskers hangen al in veel Nederlandse huizen, maar ook in sommige restaurants.
Balinese tempelspullen zoals de houten beschilderdeplangkiran, Balinese offerplanken, worden wel eens als bestekbak voor catering gebruikt, of voor zeepjes en shampoo in de badkamer. Niet oneerbiedig maar speels. De Bali-dozen van bamboe hoeven echt niet alleen gebruikt te worden voor het naar tempelceremonies meedragen van offerspijzen en wierook. Geen Balinees die het een probleem vindt als u zo'n sokasi of katung gebruikt om sokken of luiers in weg te bergen.
Maar Stoute Lexa heeft op de Tong Tong Fair de eerste inkopen al gedaan en de eerste vriendschappen gesloten bij en met een aantal byzonder leuke Vietnamese standhouders, die wij meteen kennis lieten maken met onze eigen stand en met zowel Balinese wajang als met de Kantjilpoppen van Ledjar. Want de Vietnamese standhoudster verzamelt die als zij op internationale beurzen staat.
We kochten voor onszelf al geitenleren schaduwpopjes in Xian en zijde in Beijing en Nita bracht sari's van zij mee uit India. Ook Marokko en Afghanistan en Bangkok hebben we in het vizier. Nogeven en de 16 september stichting wordt niet alleen in de verkoop maar ook wat betreft de inkoop grenzenloos. Geen politiek maar een wereldwijd vriendennetwerk door op onzakelijke wijze zaken te doen, dat is het doel dat Stoute Lexa op Zen Boedistische manier, via vallen en opstaan en rare zijpaden ooit hoopt te bereiken. U hoort er nog meer van!
[naar boven]

kringloop en kinderarbeid

Wie mee wil dromen en wie wil helpen een aantal dromen in werkelijkheid om te zetten- wij heten uw hulp welkom. Gotong royong- samen aan een project werken- is een goed werkende Indonesische aanpak, juist als de financiële middelen beperkt zijn.
Over kinderarbeid kunt u bij de O van Ooooma Piet / educatief meer lezen. Het is een ingewikkeld onderwerp, waar we voorzichtig al aan begonnen zijn op Nusa Penida. Daar vonden ze het allemaal erg leuk- ouders en kinderen- maar wij willen nog beter nadenken over een structurele aanpak.
Daarnaast hopen wij straks een heleboel duurzame daur ulang =kringloop-producten te gaan laten maken. Bij de kinderen gaat daur ulang, hergebruik, ook een rol spelen. Het gaat ons om oude lappen en restjes textiel van naaisters, maar ook om tijdschriften- en krantenpapier, cementzakken en verpakkingsmateriaal van koffie en snackjes..
[naar boven]

plaatjes met praatjes- wie lang geleefd heeft kan veel vertellen

Ook Oooom Piets nichtje werd na de oorlog verkast. Weg van Tanah Air Kita, onze geboortegrond. In een koud kikkerland, vaak na een kil welkom, schoten wij opnieuw wortel. Maar we hebben gemengde gevoelens en bitterzoete herinneringen, waarover het niet altijd makkelijk praten is.
Om te overleven moest je net doen of je niet gediscrimineerd werd. Dat het naar was om voor Inda-pinda-poepchinees uitgemaakt te worden ging je niet aan andermans neus hangen- soedah laat maar leek beter. En je deed maar of je eigen neus bloedde, die gezellige pesek die je hier tot anders maakte. Oooom Piets nichtje, die zich zelf ook al geen discriminatie kan herinneren, maar wel heel goed het gevoel kent er niet echt bij te horen, hoopt dat we daar nu samen over kunnen praten.
Om de soms verdrongen ervaringen weer boven te halen maar ook voor de gezelligheid wil Oooom Piets nichtje, a.k.a. Ooooma Piet, a.k.a. Stoute Lexa, een aantal slide-shows maken zodra zij haar foto's wat beter gedigitaliseerd heeft. Bij die plaatjes komen dan verhaaltjes over hoe en waar en wanneer de foto's gemaakt zijn.
Ook wil Lexa het verhaal van haar vriendin Hieltje digitaliseren. Hieltje is helaas toch overleden toen ze net 103 was, maar Lexa heeft nog een ereschuld in te lossen, want zij kreeg ooit een copie van wat Hieltje zo leuk schreef over hoe haar ouders, elk kind van een totok vader en een zogenaamde inlandse moeder, iets maakten van hun leven in West Sumatra. Dat verhaal moeten meer mensen kunnen lezen of horen. Dus Lexa wil ook graag de foto's die erbijhoren in de computer invoeren en u stukjes voorlezen van het verhaal van de familie Barkey.
[naar boven]

Stoute Lexa

Het al lang gedroomde textielreisje gaat toch niet door- een ziekenhuisopname heeft de pret bedorven. Wie weet volgend jaar- dan kunnen er misschien ook nog anderen die al langer geïnteresseerd zijn mee. Misschien reist reisleider en vriendin Rita dan ook een stukje mee. En wie weet gaan we zelfs naar Savu. En Roti?
Spannend, maar helaas- je kunt niet alles doen. Als we aan Toradjaland denken en aan Sengkang, het Bugis stadje met ikat-op-zij op Sulawesi, ja, dan willen we zo nog een keer terug- een soort heimwee overvalt ons als we de doeken bekijken die we eigenlijk nauwelijks willen verkopen.
Indonesië is na Amerika en Nederland Lexa's derde thuisland en zij is er senang, tevreden, en ze heeft er nog lang niet alles gezien en gedaan wat ze zou willen.
Maar toch jeukt het al sinds 2006 om vreemd te gaan.
Toen ging ze namelijk naar China. Zij stapte op de terugweg van Bali naar Nederland uit in Hong Kong, waar zij toch moest overstappen, en voegde zich in Xian bij haar man, die daar was voor een sterrenkundeconferentie. Tijdens al die ongetwijfeld boeiende lezingen kon Lexa lekker slenteren en kijken wat ze met haar yuan voor leuks kon kopen- prachtige jade bijvoorbeeld en supergrote pis bolong- haar uit Bali bekende Chinese munten-met-een-gat.
Ook zonder die razendlastige taal te hebben kunnen leren- ze probeerde het heus- maar soms moet je eerlijk toegeven dat iets te moeilijk voor je is- ook taalloos bleek contakt leggen geen probleem. Als je een beetje brutaal en echt geïnteresserd bent kom je heel ver. Lexa's dierbaarste herinneringen zijn dan ook niet aan de Chinese muur maar aan knoflookpelsters die haar met kadootjes lieten merken hoe leuk ook zij dat cross-culturele non-verbale contakt vonden.
Vandaar met de trein, halverwege stoppend en met de bus naar Shao Lin. Alweer erg leuk non-verbaal contakt met een paar koeienherders op een muurtje lekker weg van de toeristen. Met een andere bus en een taxi naar een verstopte oeroude sterrewacht- puur esthetisch genot en stilte rondom. Toch nog wat vogeltjes- een in China door hun eetbaarheidsfactor bedreigde diersoort.
Ach- geen woord over de rest- alleen dit: er is een hele wereld met landen waar Lexa speciale banden mee heeft of raag zou hebben- en er zijn heel veel mensen die de harde euro's minstens even hard nodig hebben als onze vrienden en familie in Indonesië.
Stoute Lexa is daarom na haar ervaring in China benieuwd naar de rest van de wereld. Zij is gaan snuffelen aan de mogelijkheden van Vietnam, Marokko, Kenya, Suid-Afrika en droomt daar zoet van.Die aardige Vietnamese standhouders bij Tong Tong hebben laten weten dat ze per mail kan bestellen, maar dat ze ook bij hun thuis hartelijk welkom is, en in Marokko zijn er een heel aantal logeeradressen.
En bij Ms Gwen in Jamaica kan ze ook zo terecht. En ooit reisde ze met Dan en Daan naar Mexico City, dus even bij Daan langs in Kosovo? Of via hem zeepkiezels inkopen bij de door Sarah Chayes opgerichte coöperatie in Afghanistan? Daar hebben ze ook heel mooie zijde. Isaq Ibrahimi uit Agfhanistan staat ook klaar met adressen en hulp. Ook een stopover bij zijn broers en neven in Bangkok kan. En Nita en Raju van Nita Gems vinden het leuk als ik de volgende dat ze met vakantie naar India daar ook heenga.
Maar ja- je kan niet alles. Eerst Oooom Piet netjes afronden- daarna mag Lexa Stoute Lexa worden. En dan kijken of die twee aardige jongeren, masih keluarga, ook nog een soort familie, met banen die niet echt inspireren, maar wel voor het broodnodige brood op de plank zorgen, echt hun creatieve energie enbeperkte vrije tijd beschikbaar hebben voor www.StouteLexa.eu. Eerst een site maken en als er echt een gaatje in de markt is meteen ook www.StouteLexa tot een echte webshop maken. En ooit- wieweet- een nog echter klein winkeltjeopenen in Utrecht.
Wie nu aan stoute dingen denkt en aan Thaise poezen: klik hier
[naar boven].

Voor wie meer wil weten over wat er verder gaat gebeuren met de nieuwe OOoom PieT en wat er aan die veranderingen voorafging kunt u ook kijken en lezen op andere pagina's binnen deze site.

O van Om te weten - contact
O van Over Oooom Piet- hoe/wat/waarom
P van de vroegere Pasar Malam, nu Tong Tong Fair
T van Teman - vrienden, met links